روزهای عجیب و سخت و پرکاری رو میگذرونم. منِ جدیدی از خودم رو میبینم. نمیدونم و نمیخوام بدونم که دیگران چی قضاوتم میکنند.فقط تمرکزم روی آگاهیم، خودم ،احساساتم ومسئولیت زندگیمه.

روزهایی که در اکنون زندگی میکنم.آرامش و تعادل زندگیم رو حفظ میکنم و سعی میکنم دیگران رو درک کنم و به همه ی داشته های زندگیم عشق بدم.

عاشق شدن دست ما نیست.هیچ احساسی در دستان ما نیست.احساسات، درست مثل یک حادثه اتفاق میافتند.ناگهانی و بی خبر.اما اگر آگاه باشید که رابطهی سالم و رفتار سالم چیست میتوانید متوجه شوید وقتی رابطهای بیمار

پیامِ ساعتِ دوازده و چهل و نه دقیقه شب/حرف های پراکنده/چایی دوم/صدای خنده بچها/چک کردن واتس اپ/مرتب کردن اکسل فردا/خنده های ممتد/حرف های منسجم تر/لبخند ناخودآگاه/نفس های عمیق/صدای شکستن تخمه/بی خوابی/حرف های ناگفته/صدای تپشِ ممتدِ قلب/ صدای تایپ /ذهن آشفته/معنای کلمه های گفته شده/ مفهوم کلمه های شنیده شده/ هجی کردن کلمه ها/ذهن آشفته/خداحافظی/کوک کردنِ ساعت گوشی/تردید/تردید/تردید/ تغییر/نفس های عمیق/ساعت سه و سی دقیقه شب.

ذهن آشفته/بی قراری/سردرگمی/فکر/فکر/فکر/بی قراری/سردرد/تردید/تردید/تردید/فکر های پراکنده/تپش قلب/حال مبهم/بی سرانجامی/نفس عمیق/تکرار/تکرار/تکرار/صدای ممتد تایپ.

روزهای رو میگذرونم که پراز تجربه اس. روزهایی که خودم انتخاب میکنم چجوری بگذره. من میگم زندگی فقط با انتخاب های ما جلو میره.تجربه کردن همه حس های مختلف از غم و شادی و عشق و تنفر و مهم تر از همه در حال

روزها پشت سرهم میان و میرن.ادم ها توی ذهنم رد میشن.بی دلتنگی،بی تعلق.بیشتر ساعت های روزم سرکارم.شب ها خسته ام و این خستگی رو دوست دارم.همه ی فیلم های ندیده رو دیدم.آرامش ام بیشتره. باوجود همه بهم ریختگی بیرون،من اما سعی میکنم اختیار و تعادل و زندگی رو حفظ کنم.

جبر زندگی،جبر دنیا و جبر جغرافیایی میتونه ادمو تا لبه ی پرتگاه ببره، این زندگی ناپایدار ممکنه ادمو به ناامیدی صفر برسونه. خودِ ادم فقط میتونه بلند بشه و ادامه بده. همین.

همه چی مبهمه. خودم،اتفاقات، آدم های اطرافم. نه حرفی برای گفتن دارم و نه قصدی برای حرف زدن. فقط دقیق تر خودم رو میبینم و با کیفیت تر روزهارو میگذرونم.

منتظر نشستم.ظاهرا همه چی آرومه،ولی درونم غوغاس،قلبم محکم و تند میکوبه،درد مچ دستم ،خستگی کارِ امروز رو بهم یاداوری میکنه،چشمام میسوزه،ذهنم پراز حرف و داستان و اتفاقه.نفس عمیق میکشم و صدای موسیقی توی سرم میپیچه.نا آرومم.میدونم دلیل چیه.سعی میکنم فکرهای توی ذهنم رو دسته بندی کنم، نمیشه، تایپ میکنم.چندسالیه نزدیکای اسفند و عید که میشه بیقرار میشم،میدونم دلیل چیه ولی انکار میکنم.